Speuren
Na het overlijden van onze Sint Bernard Bailey voelde ons huis ineens leeg. Niet alleen wij misten haar aanwezigheid, ook onze andere hond Bartje leek haar maatje zichtbaar te missen. Het werd steeds duidelijker dat we ons gezin weer wilden aanvullen met een nieuwe hond.
Maar wat zochten we precies?
We namen de tijd om onze wensen en verwachtingen op een rij te zetten. Voor mij stond één ding vast: ik wilde graag speuren met mijn hond voor het honden zoekteam. Daarnaast moest het een
handzame hond zijn — onze Sint Bernard was geweldig, maar praktisch was ze niet altijd. We wilden een hond die makkelijk mee kan, die past in een gezin met jonge kinderen én die goed samen kan
leven met andere dieren.
Met dat wensenlijstje vielen al snel verschillende rassen af. Uiteindelijk kwamen we uit bij de beagle. Een fantastisch gezinshondje, van oorsprong een echte meutehond — dus sociaal met andere honden — en gezegend met een indrukwekkende neus. Voor ons voelde het als een compleet pakket.
Al deze puppy foto's zijn gemaakt door Roos Dalmare Fotografie
Toch merkten we al snel dat de beagle niet bij iedereen een even goede naam heeft. We hoorden reacties als: “Zou je dat wel doen?”, “Dat zijn geen makkelijke honden”, “Ze luisteren nooit” en “Die kun je toch nooit los laten lopen?”
Die opmerkingen zetten me aan het denken. Niet omdat ik twijfelde aan onze keuze, maar juist omdat ze me motiveerden. Hoe mooi zou het zijn om te laten zien wat er wél mogelijk is? Met de juiste begeleiding, training en samenwerking kun je samen zoveel bereiken.
En dat werd het begin van een nieuw avontuur.
Lodi kwam als een schattig pupje van negen weken bij ons in huis. Vanaf het allereerste moment ben ik spelenderwijs met haar begonnen aan speuroefeningen. Wat begon als een leuk spelletje, bleek al snel haar grote talent te zijn. Ze liet een enorme gedrevenheid zien en stap voor stap bouwden we de oefeningen uit naar serieus speurwerk.
Inmiddels hebben we al meerdere keren meegezocht naar vermiste honden — en met succes. Het is bijzonder om te zien hoe haar natuurlijke aanleg en onze samenwerking in het veld samenkomen.
Wist je dat....
Lodi haar naam is bedacht door Hanna en Lauren. Hanna wilde haar graag Lola noemen en Lauren kon alleen nog maar 'die' zeggen, zodoende is het Lodi geworden. Uiteraard voor we haar deze naam gaven hebben we het wel even op Google gezocht en Lodi blijkt ook een stad te zijn in het zuiden van Lombardije, Italië.
Naast haar werk als speurhond is Lodi vooral een hondje met een ontzettend fijn en zacht karakter. Ze is vriendelijk voor iedereen, groot of klein, en dol op onze twee dochters. Samen spelen in de tuin of heerlijk tegen elkaar aankruipen op de bank — dat is voor haar puur genieten.
Zoals iedere hond heeft ook Lodi haar eigen karaktertrekjes. Zo vindt ze autorijden wat spannend. We merken wel dat het een stuk beter gaat wanneer ze voorin mag zitten — dan voelt ze zich duidelijk meer op haar gemak.
En vervelen? Dat hoeft ze gelukkig nooit. In ons pension lopen dagelijks gemiddeld twintig honden rond. Lodi heeft daardoor altijd speelmaatjes om zich heen en maakt daar dankbaar gebruik van. Rennen, vliegen en samen ravotten door de tuin met haar hondenvriendjes — dat is waar ze helemaal in opgaat.
Lodi is voor ons niet alleen een werkhond, maar boven alles een geliefd onderdeel van ons gezin.
